สิ่งแรกที่ควรชม ณ สนามแข่งม้าเนงิชิเก่า
เมื่อมาถึงพื้นที่สนามแข่งม้าเนงิชิเก่า (Kyū Negishi Keibajō) จุดเริ่มต้นคือการชมสนามหญ้ากว้างของสวนเนงิชิ ชินริน (Negishi Shinrin Kōen) ควบคู่กับอัฒจันทร์ชั้นหนึ่งของสนามแข่งม้าเนงิชิเก่าที่ตั้งตระหง่านอยู่ริมสนาม
หากมองเพียงสวนอันสงบในปัจจุบันก็ยากจะเห็นภาพของลู่วิ่ง แต่ภูมิประเทศบนที่สูงและอาคารชมการแข่งขันขนาดใหญ่ช่วยให้จินตนาการถึงความกว้างของพื้นที่ที่ม้าเคยวิ่งได้
โครงร่างที่เกิดจากหอคอย 3 หลัง
ลักษณะเด่นของอัฒจันทร์ชั้นหนึ่งคือด้านหน้าอาคารที่เรียงหอคอย 3 หลังไว้ตรงกลาง จึงยังมีเงาร่างที่โดดเด่นจนมองออกได้จากระยะไกลว่าอาคารตั้งอยู่ตรงไหนและมีขนาดเพียงใด
อย่ามองจากจุดเดียวตรงด้านหน้าเท่านั้น ลองเดินไปตามทางในสวนและสังเกตการซ้อนเหลื่อมของหอคอย แล้วจะเห็นองค์ประกอบที่สร้างจังหวะแนวตั้งให้กับอาคารยาวหลังนี้
จินตนาการถึงลู่วิ่งจากเนินสนามหญ้า
ความลาดเอียงอันนุ่มนวลของสวนเนงิชิ ชินรินสร้างภูมิทัศน์พักผ่อนในปัจจุบัน ขณะเดียวกันก็ทำให้สัมผัสได้ถึงภูมิประเทศบนที่สูงซึ่งเคยเป็นที่ตั้งของสนามแข่งม้าขนาดใหญ่
อย่าด่วนระบุตำแหน่งลู่วิ่งจากสถานที่ปัจจุบันเพียงอย่างเดียว เมื่อนำภาพถ่ายเก่าและแผนผังมาเทียบกับสนามหญ้าในวันนี้ จะค่อย ๆ อ่านความสัมพันธ์ระหว่างสิ่งปลูกสร้างที่สูญหายกับอาคารที่ยังเหลืออยู่ได้อย่างระมัดระวัง
สังเกตสถาปัตยกรรมประวัติศาสตร์จากภายนอก
อัฒจันทร์ชั้นหนึ่งไม่ใช่สถานที่ที่เข้าไปภายในได้อย่างอิสระ จึงควรสังเกตหอคอย เสา และช่องเปิดจากนอกแนวรั้วและป้ายห้ามเข้า โดยไม่เข้าใกล้หรือสัมผัสอาคาร
| สิ่งที่ชม | จุดสังเกต | สิ่งที่อ่านได้ |
|---|---|---|
| หอคอย 3 หลัง | ความสูงและการซ้ำ | ความเป็นสัญลักษณ์ของอาคารชมการแข่งขัน |
| ผนังภายนอกที่ยาว | แนวเสาและหน้าต่างต่อเนื่อง | ขนาดที่รองรับผู้ชมจำนวนมาก |
| สนามหญ้าและเนินลาด | ความต่างระดับและทัศนวิสัย | ภูมิประเทศที่เคยเป็นที่ตั้งสนามแข่งม้า |
| ภาพถ่ายเก่า | อัฒจันทร์ชั้นหนึ่งและชั้นสอง | ผังโดยรวมที่สูญหายไป |

จุดเริ่มต้นของสนามแข่งม้าแบบตะวันตกเต็มรูปแบบแห่งแรกในญี่ปุ่น
สนามแข่งม้าเนงิชิถือเป็นสนามแข่งม้าแบบตะวันตกเต็มรูปแบบแห่งแรกในญี่ปุ่น สร้างขึ้นในปี 1866 ภายใต้การออกแบบและควบคุมงานของนายทหารกองกำลังอังกฤษ และจัดการแข่งขันม้าครั้งแรกในปีถัดมา
โยโกฮามะ เมืองท่าเปิดประเทศกับการแข่งม้า
หลังจากโยโกฮามะ (Yokohama) เปิดเป็นเมืองท่า ก็เกิดเขตพำนักของชาวต่างชาติขึ้น การแข่งม้าซึ่งเป็นกิจกรรมบันเทิงของชุมชนชาวต่างชาติจึงหยั่งรากในเนงิชิในฐานะสถานที่สมัยใหม่ที่มีทั้งองค์กรบริหารและลู่วิ่งเฉพาะ
การสร้างสนามแข่งม้าขนาดใหญ่บนพื้นที่เนินเขาแทนที่จะอยู่ในเขตพำนักใกล้ท่าเรือ ยังสะท้อนให้เห็นว่าเมืองในสมัยนั้นกำลังขยายขอบเขตกิจกรรมออกสู่ชานเมือง
บริหารโดยโยโกฮามะ เรซ คลับ
การแข่งขันครั้งแรกบริหารโดยโยโกฮามะ เรซ คลับ (Yokohama Race Club) ซึ่งมีชาวอังกฤษเป็นแกนหลัก และวัฒนธรรมการชมการแข่งขันกับระบบบริหารสนามแข่งม้าก็แพร่จากโยโกฮามะออกไป
สนามแข่งม้าไม่ได้เป็นเพียงสถานที่ให้ม้าแข่งความเร็ว แต่มีทั้งที่นั่งผู้ชม ห้องอาหาร และพื้นที่สังสรรค์ จึงเป็นเวทีของการแลกเปลี่ยนระหว่างประเทศและการเข้าสังคมในเมืองท่าเปิดประเทศด้วย
การแข่งขันที่เชื่อมต่อกับวัฒนธรรมการแข่งม้าญี่ปุ่น
ที่เนงิชิเคยจัดเอ็มเพอเรอร์ส คัพ ซึ่งเกี่ยวข้องกับต้นกำเนิดของการแข่งขันเท็นโนโชในปัจจุบัน และการแข่งขันที่เป็นรากฐานของซัตสึกิโช จึงส่งอิทธิพลยาวนานต่อประวัติศาสตร์การแข่งม้าสมัยใหม่ของญี่ปุ่น
ไม่ควรมองว่าชื่อการแข่งขันในปัจจุบันกับระบบในสมัยนั้นเป็นสิ่งเดียวกันโดยตรง แต่ควรเข้าใจว่าเป็นสายการสืบทอดซึ่งแนวคิดของการแข่งขันและรางวัลเปลี่ยนรูปแบบไปพร้อมกับการส่งต่อ
เรียบเรียงประวัติด้วยลำดับเวลา
| ช่วงเวลา | เหตุการณ์ | ความหมายที่เชื่อมถึงปัจจุบัน |
|---|---|---|
| ปี 1866 | สร้างสนามแข่งม้าแบบตะวันตกเต็มรูปแบบ | จุดเริ่มต้นของสนามแข่งม้าเนงิชิ |
| ปี 1867 | โยโกฮามะ เรซ คลับจัดการแข่งขันม้า | การพัฒนาการแข่งม้าสมัยใหม่อย่างเป็นระบบ |
| ปี 1929 | อัฒจันทร์ชั้นหนึ่งในปัจจุบันสร้างเสร็จ | อาคารชมการแข่งขันขนาดใหญ่ยังคงอยู่ |
| ปี 1942 | ยุติการจัดแข่งม้าในช่วงสงคราม | บทบาทในฐานะสนามแข่งม้าหยุดลง |
| ปี 1977 | พื้นที่เดิมเปิดเป็นสวนสาธารณะ | เปลี่ยนเป็นพื้นที่สีเขียวสำหรับประชาชน |

อ่านอัฒจันทร์ชั้นหนึ่งในฐานะสถาปัตยกรรม
ออกแบบโดยเจ. เอช. มอร์แกน
อัฒจันทร์ชั้นหนึ่งที่ยังเหลืออยู่สร้างเสร็จในปี 1929 ออกแบบโดยเจ. เอช. มอร์แกน (J. H. Morgan) สถาปนิกชาวอเมริกันผู้เคยออกแบบคฤหาสน์แบบตะวันตกและสถาปัตยกรรมโบสถ์ในยามาเตะ (Yamate) ด้วย
งานก่อสร้างดำเนินการโดยโอคุระ โดโบกุ (Ōkura Doboku) หรือบริษัท ไทเซ คอร์ปอเรชัน (Taisei Corporation) ในปัจจุบัน โครงสร้างขนาดใหญ่ที่ใช้ทั้งโครงเหล็กและคอนกรีตเสริมเหล็กผสมโครงเหล็ก มี 7 ชั้นเหนือพื้นดิน 1 ชั้นใต้ดิน และส่วนหอคอย 2 ชั้น เป็นสถานที่สมัยใหม่ที่รองรับผู้ชมจำนวนมากและการใช้งานหลายรูปแบบ
หอคอย 3 หลังเป็นทั้งจุดหมายตาเชิงตกแต่งและองค์ประกอบที่เน้นกึ่งกลางของอัฒจันทร์ยาว แสดงความสง่างามของอาคารให้ผู้มาเยือนสนามแข่งม้าเห็น
พื้นที่สังสรรค์หลังที่นั่งผู้ชม
ภาพถ่ายเก่าแสดงอัฒจันทร์ชั้นหนึ่งและชั้นสองตั้งเรียงกัน ทำให้ทราบว่าเคยมีอาคารหลายหลังหันหน้าเข้าหาลู่วิ่งตามการแบ่งประเภทผู้ชม
ภายในอัฒจันทร์ชั้นหนึ่งมีห้องอาหาร ทางเดินโถงสูง และพื้นที่อื่น ๆ จึงไม่ได้มีเพียงที่นั่งชมการแข่งขัน แต่ยังรวมพื้นที่สำหรับพักอยู่และพบปะกันด้วย
เนื่องจากไม่สามารถตรวจดูรายละเอียดภายในจากด้านนอกได้ การใช้ภาพถ่าย แบบจำลองสามมิติ และทัวร์เสมือนจริงเพื่อตรวจความสัมพันธ์กับภายนอกจึงเป็นวิธีที่ปลอดภัย

ร่องรอยสนามแข่งม้าในสวนเนงิชิ ชินริน
สนามแข่งที่เปลี่ยนเป็นลานหญ้า
หลังยุติการใช้เป็นสนามแข่งม้า พื้นที่เดิมบางส่วนถูกยึดใช้หลังสงคราม ต่อมามีการปรับปรุงโดยอาศัยเขตที่ได้รับคืน และค่อย ๆ เปลี่ยนสภาพเป็นสวนเนงิชิ ชินรินในปัจจุบัน
สนามหญ้ากว้างไม่ได้เก็บรักษาลู่วิ่งไว้ในสภาพเดิม แต่พื้นที่เปิดโล่งที่มองเห็นได้จากอาคารยังถ่ายทอดขนาดของสถานที่ซึ่งเคยมีม้าและผู้ชมมารวมตัวกัน
เติมภาพอัฒจันทร์ชั้นหนึ่งและชั้นสองด้วยภาพถ่ายเก่า
อัฒจันทร์ชั้นหนึ่งยังคงอยู่ในสถานที่จริง แต่อัฒจันทร์ชั้นสองถูกรื้อถอนเพราะทรุดโทรม หากไม่ดูภาพถ่ายเก่าก็ยากจะจินตนาการถึงอาคารชมการแข่งขันทั้งหมดในอดีต
เมื่อเทียบหอคอย ที่นั่งผู้ชม และความยาวอาคารในภาพกับส่วนที่ยังเหลืออยู่ จะเข้าใจได้ว่าเหตุใดอาคารเพียง 1 หลังจึงแบกรับความทรงจำของสนามแข่งม้าทั้งหมด
ใช้ทิวทัศน์จากที่สูงเป็นเบาะแส
เนินเขาเนงิชิตั้งอยู่ในตำแหน่งที่มองเห็นท่าเรือและเขตเมือง ภูมิประเทศจึงช่วยให้จินตนาการถึงสนามแข่งม้าที่ผู้ชมมองจากอัฒจันทร์แล้วเพลิดเพลินได้ทั้งลู่วิ่งและทิวทัศน์รอบข้าง
ปัจจุบันต้นไม้และอาคารโดยรอบทำให้ทิวทัศน์เปลี่ยนไป จึงไม่ควรมองหามุมมองเดียวกับอดีต แต่ให้ใช้ความสูงของเนินกับความกว้างของท้องฟ้าเป็นเบาะแสของภูมิทัศน์ประวัติศาสตร์

ความหมายของการเปลี่ยนจากสนามแข่งม้าเป็นสวนสาธารณะ
ผืนดินที่ผ่านสงครามและการยึดใช้
มีการจัดแข่งม้าจนถึงปี 1942 ซึ่งเป็นช่วงที่สงครามโลกครั้งที่ 2 ทวีความรุนแรงขึ้น หลังจากนั้นพื้นที่ผ่านการใช้เพื่อการทหารและการยึดใช้หลังสงคราม ทำให้ความต่อเนื่องในฐานะสถานบันเทิงสิ้นสุดลง
กระบวนการปรับปรุงเป็นสวนหลังได้รับพื้นที่คืน แสดงให้เห็นว่ายุคสมัยที่แตกต่างกัน ทั้งการแข่งม้าสมัยใหม่ สงคราม การยึดครอง และการใช้ประโยชน์ของประชาชน ซ้อนทับกันอยู่บนผืนดินเดียวกัน
ภาพผู้คนใช้เวลาบนสนามหญ้าในปัจจุบันไม่ได้ลบอดีต แต่เป็นผลจากการสืบทอดสถานที่ไว้เป็นพื้นที่สาธารณะพร้อมกับเปลี่ยนวัตถุประสงค์การใช้งาน
อนุรักษ์ในฐานะอาคารประวัติศาสตร์
อัฒจันทร์ชั้นหนึ่งได้รับการรับรองเป็นอาคารประวัติศาสตร์ของนครโยโกฮามะ และอยู่ในขั้นที่ต้องสร้างสมดุลระหว่างความปลอดภัยของอาคารกับคุณค่าทางประวัติศาสตร์ ในฐานะอาคารที่กำลังพิจารณาการเสริมความทนทานต่อแผ่นดินไหวและการใช้ประโยชน์ในอนาคต
การที่ไม่สามารถเข้าไปภายในได้ไม่ใช่เพราะอาคารมีคุณค่าน้อย แต่เป็นเงื่อนไขด้านความปลอดภัยเพื่อเก็บรักษาอาคารไว้สู่อนาคต จึงมีความหมายที่จะใช้การสังเกตภายนอกร่วมกับข้อมูลดิจิทัล
วิธีเดินชมอย่างปลอดภัยและเติมข้อมูลด้วยสื่อดิจิทัล
รักษาขอบเขตที่อนุญาตให้เข้า
บริเวณอัฒจันทร์ชั้นหนึ่งให้ปฏิบัติตามรั้ว ป้ายงานก่อสร้าง และคำแนะนำของผู้ดูแลเป็นหลัก อย่าเข้าไปตามช่องว่างหรือสัมผัสอาคาร และให้สังเกตจากทางเดินในสวน
แม้อยากเห็นหอคอยใกล้ขึ้น ก็ควรเปลี่ยนมุมจากตำแหน่งที่ปลอดภัยและใช้ฟังก์ชันซูมหรือกล้องส่องทางไกลตรวจดูรายละเอียด แทนที่จะขยับเข้าใกล้อาคาร
ดูคลังข้อมูลดิจิทัลก่อน
คลังข้อมูลดิจิทัลมีภาพภายใน แบบจำลองสามมิติ และทัวร์เสมือนจริงแบบ 360 องศา ทำให้ตรวจดูห้องอาหารและโถงสูงที่มองไม่เห็นจากสถานที่จริงได้
คลังข้อมูลดิจิทัลเผยแพร่จากความร่วมมือระหว่างนครโยโกฮามะกับองค์กรไม่แสวงหากำไรเจ เฮอริเทจ (J-heritage)
หากรู้ผังภายในก่อนเดินทาง จะจินตนาการได้ง่ายขึ้นว่าหน้าต่างผนังภายนอกและหอคอยสัมพันธ์กับพื้นที่ใด ทำให้เข้าใจลึกซึ้งขึ้นแม้จะชมได้เพียงภายนอก
สลับมองสวนกับข้อมูล
ที่สถานที่จริง ให้ดูความสัมพันธ์ด้านตำแหน่งของสนามหญ้า เนินเขา และอาคาร แล้วค่อยนำไปเทียบกับภาพถ่ายเก่าหรือแบบจำลองหลังกลับบ้าน วิธีนี้ช่วยจัดระเบียบข้อมูลได้แน่นอนกว่าการพยายามสร้างภาพสนามแข่งม้าทั้งหมดขึ้นใหม่ในครั้งเดียว
สถานที่เกี่ยวกับวัฒนธรรมม้าในสวนอาจเปลี่ยนสถานะการใช้งานเพราะการปรับปรุงหรือปิดบริการ จึงควรตรวจประกาศทางการก่อนเข้าชมไม่นาน และวางแผนตามขอบเขตที่สามารถใช้บริการได้
| ลำดับ | การกระทำ | สิ่งที่ตรวจสอบ |
|---|---|---|
| ล่วงหน้า | ดูข้อมูลทางการและภาพถ่ายเก่า | ขอบเขตที่เปิด อาคาร และประวัติ |
| ทางเข้าสวน | ทำความเข้าใจความต่างระดับของเนิน | ตำแหน่งสนามหญ้าและอัฒจันทร์ชั้นหนึ่ง |
| ภายนอก | เปลี่ยนมุมจากทางเดินที่ปลอดภัย | การซ้ำของหอคอย 3 หลัง เสา และหน้าต่าง |
| สนามหญ้า | เดินเพื่อสัมผัสความกว้าง | ขนาดของพื้นที่สนามแข่งม้าเดิม |
| ทบทวน | เทียบกับข้อมูลดิจิทัล | พื้นที่ภายในและสิ่งปลูกสร้างที่สูญหาย |
สรุปสนามแข่งม้าเนงิชิเก่า
สนามแข่งม้าเนงิชิเก่าเริ่มต้นในฐานะสนามแข่งม้าแบบตะวันตกเต็มรูปแบบแห่งแรกในญี่ปุ่น และมีประวัติหลายชั้นซ้อนทับกัน ทั้งอัฒจันทร์ชั้นหนึ่งที่ออกแบบโดยเจ. เอช. มอร์แกน การยุติการแข่งขันและการยึดใช้หลังสงคราม ตลอดจนการเปลี่ยนเป็นสวนเนงิชิ ชินริน เมื่อชมภายนอกของหอคอย 3 หลังและสนามหญ้ากว้างร่วมกับภาพถ่ายเก่าและข้อมูลดิจิทัล ก็จะอ่านประวัติศาสตร์การแข่งม้าสมัยใหม่และประวัติศาสตร์เมืองโยโกฮามะได้อย่างปลอดภัย





รีวิว (0)